Van 12 tot en met 14 september 2008 werd het KLIK! animatiefestival gehouden in het Filmtheater Kriterion. Dit was mijn eerste film/animatiefestival ooit in mijn leven. De meeste films werden ingezonden door Nederlanders en zo kon de bezoeker zien hoe groot het kikkerland-talent is. Met de term ‘animatie’ denken veel mensen aan tekenfilms en dus iets voor kinderen, wat helemaal niet het geval is. KLIK! Amsterdam is de tweede editie en heeft een assortiment van zwart/wit tot 3d CGI producties.
Ik ben samen met Dirk en Erwin naar de laatste dag gegaan. We hebben elkaar een beetje aangestoken met “A Scanner Darkley”, “Sin City” en dergelijke films die veel special effects gebruiken. De laatste dag kwam ons goed uit en gelukkig sprak mij iets aan dat op die dag werd getoond, namelijk: Pixar. Maar omdat het later op de dag werd laten zien, zijn we eerst nog naar een paar andere voorstellingen geweest.
Het eerste thema was “’40-’45” en ging over filmpjes en reclames uit die tijd, zoals reclames over de Philishave van Philips en een Brinta reclame.
Het werk van Joop Geesink vond ik heel erg goed gedaan. De kwaliteit was erg goed. Al zijn korte films waren zwart/wit in stop-motion met poppen gedaan. Je zag soms de touwtjes maar het aantal frames per seconden maakte het goed. Naast alle entertainment was er ook een korte film dat een politieke boodschap had. “Van den Vos Reynaerde” dat dertien minuten duurde kwam langzaam op gang. De stijl sprak mij niet erg aan maar was inhoudelijk waarschijnlijk het meest interessant. Wat ik heel erg mooi vind is dat ze in die tijd alles zelf moesten uitvinden. Soms zag het er wat knullig uit, maar het werkte en daar gaat het om.
The adventures of André and Wally B., 1984
Luxo Jr., 1986
Red's Dream, 1987
Tin Toy, 1988
Het volgende thema werd een beetje suf gedaan. Er werd namelijk een DVD gedraaid van Pixar in het bijzijn van het publiek. Iedereen zag hoe het menu en alles werd geselecteerd. Desalniettemin waren de filmpjes geweldig. Ik kende al een paar maar ze blijven leuk. Een sterke kant van “Pixar Shorts” is dat de personages universeel kunnen communiseren door middel van hun gezichtsuitdrukkingen, gedrag en geluiden. In “Mike’s New Car”, “Jack-Jack Attack”, “Mater and the Ghostlight” en “Boundin’” werd wel gepraat, dit kwam omdat ze aansluiten op grote producties. Respectievelijk zijn dit: “Monsters Inc.”, “The Incredibles” en “Cars” alleen was “Boundin’” een losse productie. Deze korte films zijn een soort van extra toevoeging, een korte blik op personages die niet in de film zijn uitgewerkt. Alle filmpjes hebben een enterainment boodschap, het zijn meer situaties die grappig worden voorgeschoteld.
In “Red’s dream” is de monocycle eenzaam omdat hij zijn baan mist. Hij krijgt een flashback van de tijd dat hij in het circus heeft gewerkt en erg gewild was. Maar omdat hij meer applaus kreeg dan de persoon die op hem zat, werd hij ontslagen. Als hij bijkomt realiseerd hij dat hij weer in de winkel is in de ‘for Sale’ hoek.
Ik kon niet echt zien uit welke tijd deze animatie kwam. Ondanks dat het nogal afgezaagd eruit zag, vond ik het een duidelijke productie. Het was wel een beetje verdrietig en eenzaam. Op de achtergrond werd de emotie nog meer versterkt met een eenzame blues saxofoon.
Knick Knack, 1989
Geri's Game, 1997
For the Birds, 2001
Mike's New Car, 2002
Boundin', 2004
In “Knick Knack” zitten er verschillende souvenirs op een plank. Aan de linker kant zitten er zeven zonnige souvenirs vrolijk te wiegen op de muziek dat gescat word door Bobby McFerrin. Aan de rechter kant zit een niet zo zonnig sneeuwman souvenir opgesloten in een snow globe afkomstig uit Alaska. De sneeuwman, Knick, wil de aantrekkelijk “Sunny Miami” bereiken. Hij probeert alle mogelijkheden maar zonder geluk. Dit leidt tot niet geheel realistisch maar vooral grappige situaties. Uiteindelijk is Knick op de goede weg, maar belandt in een aquarium. Heel even is hij boos totdat hij “Sunny Atlantis” ziet. Op het moment dat hij naar haar toe wilt lopen, valt de globe op hem en zit hij weer opgesloten.
Kwalitatief vind ik dit een heel erg mooie productie voor deze periode. Als de titel in beeld komt, heb je gelijk een duidelijk gevoel van de setting. Bobby McFerrin vind ik een heel goede artiest en vocaal enorm sterk. Het nummer is cruciaal en past perfect bij deze animatie. Er wordt alleen gescat behalve op het eind wanneer de credits verschijnen, maar dan hoor je alleen een ritmische “Bla bla bla”.
Jack-Jack Attack, 2005
One Man Band, 2005
Mater and the Ghostlight, 2006
Lifter, 2007
In “Jack-Jack Attack” wordt Kari, de babysitter, overhoord door een agent. De scene gaat over in een flashback waarin Kari oppast op Jack-Jack, het jongste lid van de familie “The Incredibles”. Om de baby een paar dingen te leren doet ze een CD in met Mozart muziek dat het brein moet stimuleren. In plaats daarvan word Jack-Jack gestimuleerd om zijn superkrachten te gebruiken. Kari krijgt het gevoel alsof ze helemaal gek wordt. Ondanks de hilarische situaties, dat de woning compleet vernield, blijft Kari op Jack-Jack passen. De volgende morgen is ze op alles voorbereid op Jack-Jack’s superkrachten.Vervolgens wordt ze afgelost door een andere babysitter, althans dat denkt ze. Dan is ze weer terug bij de agent en haar geheugen wordt gewist door de agent.
Deze animatie vind ik helemaal geweldig. Waarschijnlijk komt het doordat beide personages een soort van onschuld hebben. Kari weet niks over Jack-Jack en hij is gewoon een baby, met superkrachten, maar nog steeds een baby. Als de agent vraagt om Kari’s naam, in het begin, gaat ze haar naam helemaal beschrijven in plaats dat ze het spelt, maar dat doet ze niet want ze is een puber. Door alle superkrachten die Jack-Jack niet onder controle heeft, wordt Kari steeds hysterischer. De volgende morgen als ze een beetje ingedut is, heeft ze wallen onder haar ogen en antwoord de deur alsof ze kranzinnig is. Dit filmpje heeft denk ik, de meeste emotie dat een groot aantrekkingskracht heeft.
Filed under: Uncategorized | Tagged: 2008/2009, Audiovisual Design, blok1, iam, school, tdi 4, V2
